عاشقانه
تقدیم به اونی که با همه بی وفاییش بازم عزیزترینه A منو بگیراز این روزای دربه در از این روزا از این شبای بی ثمر منو ببر به خاطرات رفتمون روزایی که تو جا گذاشتی پشت سر تو کوچه ها نمیشه بی تو پرسه زد خیابونا غریب و غم گرفته اند کجا برم؟؟؟؟ چرا نمی رسم به تو کجایی پس ؟؟؟؟ چرا نمی رسی به من حالا که نیستم اشکاتو کی پاک کنه کی عاشقونه می نویسه اسمتو بدونِ من هزار سال دیگه ام بدون ! کسی نمی شکنه طلسمتو چقدر.... حرف.... مونده و.... نمیشنوی.... چقدر.... راه.... مونده و.... نمی کشم.... ببین.... کجای قصه پس زدی منو محاله بی پناهتر از این بشم!! غریبگی نکن دلم غریبه نیست همونه که برات ستاره چیده بود بگووووووووووو که یادته بگو که یادته همون که گفتی از خدا رسیده بود تو شونتو نمی سپری به هق هقم نه میگی عاشقی نه می گم عاشقم نه تو دیگه برام اون عشق سابقی نه من دیگه برات گل شقایقم غریبگی نکن دلم غریبه نیست همونه که برات ستاره چیده بود بگووووووووووو که یادته بگو که یادته همون که گفتی از خدا رسیده بود...... تقدیم به او که با همه جفایش ساختم A : بس شنیدم داستان بی کسی بس شنیدم قصه دلواپسی قصه عشق از زبان هر کسی گفته اند از نی حکایت ها بسی حال بشنو از من این افسانه را داستان اید دل دیوانه را : "چشمهایش بویی از نیرنگ داشت دل دریغا سینه ای از سنگ داشت با دلم گویی قصد جنگ داشت گویی از با من نشستن ننگ داشت عاشقم من عاشقم من قصد هیچ انکار نیست لیک با عاشق نشستن عار نیست کار او آتش زدن من سوختن در دل شب چشم بر در دوختن من خریدن ناز او نفروختن باز آتش در دلم افروختن سوختن در عشق را از بر شدم آتشی بودم و خاکستر شدم از غم این عشق مردن باک نیست خون دل خوردن هر دم باک نیست آه! می ترسم شبی رسوا شوم بدتر از رسواییم تنها شوم وای از این صید و آه از این کمند پیش رویم خنده پشتم پوزخند "بر چنین نامهربانی دل نبند" دوستان گفتند و دل نشنید پند خانه ای ویرانتر از ویرانه ام من حقیقت نیستم افسانه ام گرچه می سوزم ولی پروانه ام فاش می گویم که من دیوانه ام تا به کی آخر چنین دیوانگی پیلگی بهتر از این پروانگی گفتمش : آرام جانی ؟ گفت : نه! گفتمش : شیرین زبانی؟ گفت : نه! گفتمش : نا مهربانی؟ گفت : نه! می شود یک شب بمانی؟ گفت : نه! دل شبی دور از خیالش سر نکرد گفتمش.افسوس! او باور نکرد.... خود نمیدانم خدایا چیستم؟؟؟! یک نفر با من بگوید:کیستم؟؟؟! بس کشیدم آه. از دل بردمش آه. اگر آهم بگیرد دامنش با تمام بی کسی ها ساختم وای بر من ! ساده بودم باختم دل سپردن دست او دیوانگیست آه! غیر از من کسی دیوانه نیست گریه کردن تا سحر کار من است شاهد من چشم بیمار من است فکر می کردم که او یار من است نه. فقط در فکر آزار من است نیتش از عشق تنها خواهش است "دوستت دارم" دروغی فاحش است... یک شب آمد زیر و رویم کرد و رفت بغض تلخی در گلویم کرد و رفت مذهب او هرچه باداباد بود خوش به حالش کاین چنین آزاد بود بی نیاز از مستی می شاد بود "چشمهایش مست مادرزاد بود" یک شبه از عمر سیرم کرد و رفت من جوان بودم پیرم کرد و رفت... بعد احوال پرسی با تو و با دل همیشه عاشقت و با نگاه پر از اسرارت و با دستان گرم از محبتت و دیدگانی که همیشه قطره اشکی در خود به یادگار دارد. چون مرواریدی در صدف برایت چند تکه آرزو از باغ دلم چیدم. ببخش اگر به قشنگی آرزوهای تو نیست. دیشب به یادت بودم پشت آن پنجره و در آن سوی پنجره ظلمت بود و سرما. به یادت نامت را رئی شیشه با نوک انگشتانم نوشتم و شیشه چون چشمانم گریست . من از فراقت. شیشه ............؟؟؟ برای تو بهترینم به خیالم که تو دنیا واسه تو عزیز ترینم آسمونها زیر پامه اگه با تو رو زمینم به خیالم که تو با من یه همیشه آشنایی به خیالم که تو با من دیگه از همه جدایی یک شب خوب تو آسمون یه ستاره ای چشمک زنون خندید و گفت : " کنارتم تا آخرش تا پای جون " ستارۀ قشنگی بود ؛ آروم و ناز و مهربون ستاره شد عشق من و منم شدم عاشق اون اما .... اما زیاد طول نکشید عشق من و ستاره جون ماهه اومد ستاره رو دزدید و برد نامهربون " حالا شبا به یاد اون چشم می دوزم به آسمون " خاطرات مرده شما ای خاطرات کهنه و پوسیده و در هم ز من امشب چه می خواهید ؟ که میمیرم ز کنجی یکه و تنها مرا تنها رها سازید نمی خواهم ز داغ مردنم کس را خبر سازید نمی خواهم که مادر سختی جان کندنم بیند نمی خواهم پدر بر هم نهد چشمان بازم را و نامه ای که چندی پیش نوشتم : اگر افتد به دست مادرم اشکش فرو ریزد اگر افتد به دست دلبرم از خود کشد فریاد واکنون نامه ام را آهسته زیر لب می خوانم مادر مادر تو دگر در آلبوم عکسم عکس جدیدی را نخواهی دید تو دگر در دفتر شعرم. شعر جدیدی را نخواهی خواند دگر هر نیمه شب در را به رویم باز نخواهی کرد دگر از من نمی پرسی کجا بودی؟ در این ظلمت چه میکردی ولی مادر اگر روزی رفیق مهربان آمد به دیدارم بگو : "شبی در حسرت و اندوه جان داد و تا آخرین نفس این سخنان را زمزمه می کرد :" خداحافظ طلوع من خداحافظ غروب من خداحافظ تو ای محبوب خوب من <<<<خیلی دلم گرفته از خیلیا >>>> هیشکی نمی فهمه چه حالی دارم چه دنیای رو به زوالی دارم بگذار که در حسرت دیداربمیرم در حسرت دیدار تو بگذار بمیرم دشوار بود مردن و روی تو ندیدن بگذار که چون ناله مرغان شباهنگ در وحشت و اندوه شب تار بمیرم بگذار که چون شمع کنم پیکر خود آب در بستر اشک افتم و ناچار بمیرم میمیرم از این درد که جان دگرم نیست تا از غم عشق تو دگر بار بمیرم تا بوده بوده ام ای دوست وفادار تو هستم بگذار بدانگونه وفادار بمیرم تقدیم به مسافری که .... مســـــافر خسته مــــن بــار ســفر را بــسته بــود تـو خلوت آیــینه ها به انتــــــظار نشستــــه بــود می خواست که از اینجا بره اما نمی دونست کجا دلــش پر از گلایه بــود امـــا نمی دونســت چـرا دفترخاطراتشو تو طاقچه جــا گــذاشت و رفــت عکس های یادگاریشو برای مــا گذاشت و رفـت دل که به جاده مـی سپرد کســی اونو صـدا نکرد نــگاه عاشــقونـــــه ای بــــــرای اون دعـا نکرد حالا شبــا تو غربــتش ســتاره ســر نمی زنــــــه تو لحظــه های بــی کســیش پرنــده پـر نمی زند با کوله بار بـی کســی تـــو جـــاده های خاطــره مسافر خستـه مــن یـــــه عمــــره کـــه مســـافره زندگی به مرگ گفت : « چرا آمدن تو، رفتن من است ؟، چرا خندۀ تو، گریه من است؟ ،» مر گ حرفی نزد!!! دوباره زندگی گفت : « من با آمدنم خنده می آورم و تو گریه، من با بودنم زندگی می بخشم و تو نیستی!» مرگ ساکت بود. زندگی گفت : « رابطه من و تو چقدر احمقانه است !!! زنده کجا ، گور کجا! دخمه کجا ، مور کجا ! غصه کجا ، سور کجا ! » اما مرگ تنها گوش می داد. زندگی گفت : « دیوانه لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟» و مرگ آرام گفت : (« تا بفهمی که تو و دیوانگی و عشق و حسرت چه بیهوده اید!!!»)
بگین بباره بارون دلم هواشو کرده بگین تموم شدم من بگین که بر نگرده بهش بگین شکستم بهش بگین بریدم نه اون به من رسیدُ نه من به اون رسیدم برهنه زیر بارون خراب ودرب و داغون از آدما فراری از عاشقا گریزون بذار کسی نبینه غرور گریه هامو بذار کسی نفهمه غم تو خنده هامو یه داغ سخت سختم یه باغ بی درختم نفرین به روزگارم سیاهه روز بدختم تنم داره می لرزه تو این هوای هرزه گاهی نداشتن دل به داشتنش می ارزه تقدیم به عزیزی که دنیا لیاقتش رو نداشت یه وجب خاکو می ریزن رو تنت می پوشونن همه افکار منو دنیا بازیم می ده با یه فاجعه خط خطی می کنه حس بودنو دل خوشم نکن به تصویر تو قاب قاب دور سیاه و پر گرد و غبار انگاری داری می خندی می دونم رفتنت برده من بالای دار زیر اون زمین لعنتی بخواب وقتی شاهد بریدن توام وقتی حتی اینو باورنداری که توی حسرت دیدن توام داری آرامشو از من می گیری نفسم گرفته از این همه درد خسته می شم از تمام بودنم ناخوش از طعم شکست یه نبرد وقتی که خاکو می ریزن رو سرت یه نفس خودت رو جای من بذار کوچ تو قسمتی از یه حادثه س رفتی بی خبر از این روزگار زیر اون زمین لعنتی بخواب وقتی شاهد بریدن توام وقتی حتی اینو باور نداری که توی حسرت دیدن توام خیلی سخته چیزی رو که تا دیشب بود یادگاری تا کجا چشم بر این جاده فراموشش کن فرض کن گل نفرستاده فراموشش کن پیش او برده و پس داده فراموشش کن دل که درره نیفتاده ،فراموشش کن دل ولی گفت نشو ساده فراموشش کن اتفاقیست که افتاده فراموشش کن · شب تنهایی و من شب پر حرف و سخن شب ازخود گفتن شب خستگی تن · شب چشم بیدار شب گل رو دیوار شب اشک عاشق روی سیم گیتار · شب بارون نگاه شب حرفای تباه شب اعدام یه عشق توی دادگاه سیاه · شب تنهایی من شب عاشق بودن شب انتظار من واسه از تو بودن · شب آبان ، آذر شب حرف آخر شب بازی از سر جلو چشم داور · شب رویای صدا شب فریاد خدا شب قصه کی میاد که بشم از جدا یعنی باید باور کنم دیگه نیستی یعنی باید باور کنم چطوری میتونم اون همه خاطراتتو یه شبه پرپر کنم یکی دو روز نیست آخه صحبت یه عمره که دارم برای تو میمیرم میدونم محاله بدون تو نمی تونم یه لحظه رو سر کنم مگه منو دوسم نداری که اینجوری می ذاری می ری بی خیال ما می شی مگه فکر کردی من بازیچم که یه روز میگی دوسم داری و فرداش میری آخه چه جوری باور کنم رفتن تو برام مرگه بدون تو نمی تونم بگو کی اومد به جای من افتادم از چشمای تو نگو لایق تو نبودم آخرین قصه ! بیا ای بی وفای من و امشب را فقط امشب برای خاطر آن لحظه های درد کنار بستر تاریک من ، شب زنده داری کن که من امشب برای حرمت عشقی که ویران شد برایت قصه ها دارم تو امشب آخرین اشکم بروی گونه می بینی و امشب آخرین اندوه من مهمان توست بیا نامهربان و امشب را کنار بستر تاریک من شب زنده داری کن چه شبهایی که من تا صبح برایت گریه می کردم و اندوهم همیشه میهمان گوشه و سقف اتاقم بود قلم بر روی کاغذ لغزشی دشوار می پیمود که من در وصف چشمانت کلامی سهل بنویسم درون شعر های من همیشه نام و یادت بود درون قصه های من همیشه قهرمان بودی ولی امشب کنار عکس های پاره ات آخر تمام شعرهایم را به آتش می سپارم من درون قصه هایم ، قهرمانهارا به خون خواهم کشید آخر و دیگر شعرهایم بوی خون دارد ببخش ای خاکی خسته اگر امشب به میل من کنارم تا سحر بیدار ماندی برای آخرین شب هم ز چشمت عذر می خواهم که امشب میزبان رنج من گشتی «خداحافظ» برای آخرین لحظه «خداحافظ ....!؟» 
.jpg)
خیلی سخته
صبح بلند شی و ببینی که دیگه دوسش نداری
خیلی سخته که نباشه هیچ جایی برای آشتی
بی وفا شه اون کسی که جونتو واسش گذاشتی
خیلی سخته تو زمستون غم بشینه روی برفا
می سوزونه گاهی قلب و زهر تلخ بعضی حرفا
خیلی سخته اون کسی که اومد و کردت دیوونه
هوساش وقتی تموم شد بگه پیشت نمی مونه
خیلی سخته اگر عمر جادوی شعرت تموم شه
نکنه چیزی که ریختی پای عشق اون حروم شه
خیلی سخته اون که می گفت واسه چشات می میره
بره و دیگه سراغی از تو ونگات نگیره
خیلی سخته تا یه روزی حرفهای اون باورت شه
نکنه یه روز ندامت راه تلخ آخرت شه
خیلی سخته که عزیزی یه شب عازم سفر شه
تازه فردای همون روز دوست عاشقش خبر شه
خیلی سخته بی بهونه میوه های کال رو چیدن
بخدا کم غصه ای نیست چن روزی تو رو ندیدن
خیلی سخته که دلی رو با نگات دزدیده باشی
وسط راه اما از عشق یه کمی ترسیده باشی
خیلی سخته که بدونه واسه چیزی نگرانی
از خودت می پرسی یعنی می شه اون بره زمانی؟
خیلی سخته توی پاییز با غریبی آشنا شی
اما وقتی که بهار شد یه جوری ازش جدا شی
خیلی سخته یه غریبه به دلت یه وقت بشینه
بعد به اون بگی که چشمات نمی خواد اون رو ببینه
خیلی سخته که ببینیش توی یک فصل طلایی
کاش مجازات بدی داشت توی قانون بی وفایی
خیلی سخته که ببینی کسی عاشقیش دروغه
چقدر از گریه اون شب چشم تو سرش شلوغه
خیلی سخته و قشنگه آشنایی زیر بارون
اگه چتر نداشته باشی توی دستا هردوتاشون
خیلی سخته تا همیشه پای وعده ها نشستن
چقدر قشنگه اما واسه ی کسی شکستن
خیلی سخته واسه ی اون بشکنه یه روز غرورت
اون نخواد ولی بمونه همیشه سنگ صبورت
خیلی سخته بودن تو واسه ی اون بشه عادت
دیگه بوسیدن دستات واسه اون نشه عبادت
خیلی سخته چشمای تو واسه ی اون کسی خیسه
که پیام داده یه عمر واسه تو نمی نویسه
خیلی سخته که دل تو نکنه قصد تلافی
تا که بین دو پرستو نباشه هیچ اختلافی
خیلی سخته اونکه دیروز تو واسش یه رویا بودی
از یادش رفته که واسش تو تموم دنیا بودی
خیلی سخته بری یک شب واسه چیدن ستاره
ولی تا رسیدی اونجا ببینی روز شد دوباره /2ym7uic.jpg)
به دلم گفته ام ساده فراموشش کن دست بردار از او خاطره بازی کافیست آن نگاهی که دم آخر از او جا مانده مردمان نگهش قله نشینند هنوز گفتم این تکه غزل را بفرستم نزدتبه شما برنخورد حال غزل بود و گذشت 
/art0019b.jpg)
| قالب وبلاگ : قالب وبلاگ |
درباره سايت
منوی سايت
پيوند های روزانه
آرشيو سايت
پيوند ها
طراح قالب
امكانات سايت